شهر نوشت ها

سکوت در تهران

سنگین و سرد است

و متراکم از حضور رهگذران

سکوت در تهران

پرهیاهو و آشوبناک است

و سخت عریان

عریان ِ حضور درهم پیچیده ی رهگذران

مسافران مرتعش

همگی ساکت

به نقطه ای خیره شده اند

در پَس ِفراسوی ِ شیشه های گرفته

بی اعتنا به حضور رهگذران

۸۴/۱۱/۸ - تهران

- علیرضا عشقی -

      شهر، شهر مرا می بلعد و من خود را به او می سپارم. شهر خود را به من تحمیل می کند و دیوارهایش را به صورتم می مالد. شهر با تصویرهایش زندانی ام می کند، شهر با زنجیرهایش پایبندم می کند. دوباره قدم می گذارم بر کثیفی هایش و او قدم می گذارد بر گیجگاهم. شهر گیجم می کند با سفیدی دندانهایش، شهر پیرم می کند با تاریخ محله هایش. من غلت میخورم، لیز می خورم و استخوان هایم را با رضایت کامل در اختیارش می گذارم. من شهر را، این پیر خرفت را دوست دارم. من شاعرانه در شیارهای شهر قدم می گذارم و او بی رحمانه فقط نگاه می کند، نبض می زند و نبض هایش رویاهایم را می پریشاند.

 - محمد نیک دل -